Een klein eerbetoon dus eigenlijk.

De Grote Beer door het oog van de Bunschoter Botter BU101.

 Een doffe dreun

 Een harde zucht

De verplaatsing van wat lucht

 Met een kreun

 Hoort men de dreun

Tot in het nieuwe land geslagen

Zo ver de dreun kan dragen

Door lucht een krater

 Over het Spakenburgse water

 Geen vijand om te raken,

 alleen de lucht te kraken.

 De Spakenburgse batterij is klaar,

 voor een nieuwe zucht aldaar

De grebbelinie is verdwenen.

Niemand zal er om wenen.

 Maar er zullen op die oude plek,

 in tijd en plaats vergaan

Weer kanonnen fier en sterk,

 langs de oude linie staan.

 Dreun

Zo het bottertje zeilt

Aan de wind, voor de wind

Haar zeilen bolt

En bij Spakenburg weer haar haven vind

Langs de binnengracht

met al haar pracht

aan bomen en natuur

binnen het uur

Overal kan komen,

‘t is er goed zo heb ik vernomen.

Het Eemland met de grazige weiden

Eem en Laakstroom die je doen verleiden

te spelevaren door de natuur

En overal een goede buur

Daar is het waar ik wil wonen

tussen zielen nauw verwant

Waar kerken nog tonen

Een goed verstand

Daar is het waar ik wil wonen

In het Bunschoter land

Waar de dracht en pracht

En een ieder die er om lacht

Bij Eemdijk de eem word overgebracht.

Op dinsdagavond heb ik twee foto’s gemaakt. Verschil met andere foto’s is dat deze bewegen. Één foto is gemaakt naar achteren en één naar voren. U ziet in deze Filmfoto een beeld van de DARP wedstrijd aan boord van de BU17. Een uniek inkijkje van hoe een wedstrijd verloopt, ook de wijdse blik op het water komt goed aan bod.

Met de werken aan de Zuyderzeehaven zijn verschillende oude contouren die verdwijnen. De oude vorm van de ingang van de haven verandert in een zwaaikom en de dijk voor de Oostmaat is niet langer de oude Zuiderzeewering.

Wat door de werken wel weer zichtbaar wordt is de oude krib aan de Oostpier. Deze krib al lang voor de oorlog aangelegd en diende ervoor om de golven te breken die met een noorder of noordooster wind de pier konden kapot slaan. De golfbreker beter bekend als de krib was niet meer dan een aantal paaltjes. Vele jaren beschermde deze krib de pier tegen het wegslaan.De Zuiderzee kon met een noorderstorm veel schade aanrichten. De haven werd regelmatig onbegaanbaar doordat er een zandbank voor de haven schoof. Deze werd dan regelmatig uitgediept.

Met de werken aan de Zuyderzeehaven en het verleggen van de Oostpier zijn de restanten bloot komen te liggen van deze krib. De krib staat nu nog 20 cm boven water uit en was jarenlang verdwenen in de rietkraag.

Bijgaand een foto uit 1932 en een foto van de aanleg van de krib. Ook een foto van hoe de krib nu zichtbaar is. Met de nieuwe stalen damwanden hoeft niemand bang te zijn dat de Oostpier nog wegslaat. In vroeger jaren was dit wel het geval.

Meer in eerdere posts: hier, hier en hier het stuk over de kade.

Op de site komen nieuwtjes en wedstrijdverslagen.

Ik ben op dit moment bezig een filmpje over de restauratie van de HN11 te maken. De HN11 brande in februari uit na kortsluiting. Het gehele voordek en de mastbank zijn vernieuwd.

Verder komen er in deze serie nog enkele filmpjes over de platbodem wedstrijden in Spakenburg.

statig

rood

in de winter

maar niet omkijken

niet naar achter

niet naar voren

maar naar links

wat doet die man opzij

hij kijkt naar mij

door zijn rare apparaat

het is maar goed dat ik niet kan spreken

alleen maar kijken

niet kan preken

naar links

niet naar rechts

in de gaten

dat is het slechts

-

“Het Sjutenkârkhof*”

De titel is een beetje prikkelend. Hoezo? Denkt u.

De scheepvaartgeschiedenis wordt gemaakt door de schepen die varen maar ook door de schepen die zijn geweest. In verre en minder verre wateren zijn schatzoekers vaak aan het duiken naar wrakken uit de tweede wereldoorlog. Er wordt gezocht naar bijzondere en waardevolle lading. Ook de wrakken van Spakenburg spreken tot de verbeelding. Je vraagt je soms af waarom er zoveel mooie schepen zijn verdwenen.

Spakenburg heeft in den lande de grootste vloot botters in haar haven. Rond de 30 schepen hebben hun ligplaats gekozen in de Hongdehemel en Oude Haven van Spakenburg. Het zijn klassiekers op en top, met elk hun eigen verhaal en doel. Er is niets zo verdeelt als bottervolk en hun schepen, de één een kattenrug de ander een te rechte zeeg. De schippers, sommige liefst zo authentiek mogelijk en de ander bijna commercieel. Sommige willen wedstrijden varen, de ander wil vissen op de voormalige Zuiderzee of een combinatie van beiden.

Wrakken van Spakenburg, Tagrijn februari –> 2012

Nu online met interactieve wrakkenkaart: www.wrakkenvanspakenburg.nu

De Hollandse motiefjes en logo zijn door mij ontworpen bij ReproWK. De beursstand voor de souvenirbeurs ook.

nwevorm.nl heeft daarnaast de site ontworpen. www.hollamps.nl

Hollamps – Dutch Design:

Foto voorbeeld product:

Verder nog wat foto’s van de kade en de Nieuwe Nieuwe Haven.

Hier het filmpje over het behoud van de kade wat RTV Bunschoten maakte.

Ik zal mijzelf even voorstellen. Mijn naam is Pieter de Vos 30 jaar ik ben geboren en getogen in Spakenburg. Mijn werk verricht ik ook in dit dorp als grafisch allrounder bij ReproWK. Ik ben getrouwd en heb een klein meisje van een bijna twee jaar.

Mijn opleiding heb ik genoten in Ede op de fotografie opleiding en mijn interesse ligt bij historisch onderzoek, zeilen met oude scheepstypes en politiek. Fotografie is mijn grootste hobby, ik werk alleen aan projecten die mij interesseren en cultuur gebonden zijn.

Politiek ben ik actief voor de Christelijke Arbeiders partij als raadslid sinds enkele weken, als raadslid is mijn richting de commissie Samenleving waar cultuur, toerisme en dit cultureel platform onder valt. De CAP, ik mag wel reclame maken heeft cultuur hoog in het vaandel staan. Verder schreef ik met enige regelmaat stukken over platbodems in de Spiegel der Zeilvaart een maandblad voor de klassieke schepen in Nederland. Mijn onderzoek naar de historie v.d. Nieuwe Haven waar ik over ga vertellen is gepubliceerd in Bun Historeal. Verder ben ik sinds kort voor het blad Tagrijn van botterbehoud actief als freelance-schrijver.

Met Rikkert Heinen en de bewoners van de havendijk heb ik het afgelopen jaar een project opgepakt om de historie van elk huis samen te brengen op een bord, dat tijdens de visserijdagen is te zien op elk pand van de Havendijk, Oude Haven en Hoekstraat, tevens hebben we dit jaar op enkele huizen een markering geplaatst met de waterstand van de watersnood in 1916

Enige tijd geleden heb ik een onderzoek gedaan naar de Nieuwe Haven, dit heeft 2 jaar in beslag genomen. Een haven die ooit het middelpunt was van Spakenburgse vernieuwingen. Mede hierdoor heb ik, voordat ik actief in de politiek was een zichtvisie ingediend omtrent een oude kademuur in de nieuwe haven. Hierover later meer.

Mijn betoog heet verleden heden en toekomst. Ik zal mijn betoog met oude foto’s ondersteunen, beelden spreken namelijk meer dan woorden.

Op de foto ziet u tevreden mensen, de haven is af en word geopend. Deze foto is gemaakt op 8 oktober 1886, dus precies 125 jaar en 47 dagen geleden en is misschien wel de oudste foto van Spakenburg. Op deze foto staan de mannen die het werk maakten, de burgemeester, wethouder, aannemer en ontwerper. Niet veel verschil met wat binnenkort gaat gebeuren met weer een nieuwe haven. Er zijn nog meer overeenkomsten met deze tijd.

In 1886 kwam een eind aan de verzanding van de haven van Spakenburg, de oude kreek die als haven gebruikt werd moest worden uitgediept en bekaaid. De vloot was in de jaren ervoor enorm vergroot en er moesten schepen buiten de haven een ligplaats zoeken, Spakenburg werd een echte vissersplaats. Geen ideale omstandigheden dus vooral niet met wind en vorst. Met de provincie werden gelden vrijgemaakt “ter vergroting en verbreding der zeehaven Spakenburg”. De plannen werden vanaf de jaren 70 in de 19e eeuw gesmeed, na enige vertraging roepen de vissers het college op in 1880 werk te gaan maken van de aanleg. In 1886 kon het werk aanvangen en toen ging het snel in 6 maanden was het gehele werk klaar, misschien nog wel sneller dan nu de Zuiderzeehaven word gegraven, en toen ging het met de hand. De aannemers heren Schuite en de Ruiter vragen 46,500 gulden voor de aanleg, omgerekend een kleine miljoen euro’s in deze tijd.

Tijdens de aanleg word heel expliciet genoemd de details van de aanleg. Namelijk de aanleg van troggewelven en wrijfpalen. Dit gaat dan om de stijl van metsellen en de hoge wrijfpalen waren erom om de botters bij hoog water niet de kade op te laten drijven. Nu zult u deze woorden niet meer herkennen, maar ze zijn wel van belang voor de haven. Tot die tijd werden havens namelijk bekaaid met hout, alleen in de rijke plaatsen waren rechte kade’s van steen. Maar niet de Nieuwe Haven, dit werd een luxe haven om het zo maar te noemen. De stenen kade was gelijk ook een uitprobeersel om te kijken hoe ‘s Rijkswaterstaat de haven van Scheveningen moest aanleggen. De aanleg van de haven was zo speciaal dat Koningin Emma met haar dochter Wilhelmina regelmatig kwam kijken toe zij in haar zomerpaleis verbleef, Soestdijk. In september meldt de Nieuw Amersfoortse Courant dat hare majesteit koningin Emma en haar dochter kroonprinses Wilhelmina een bezoek hebben gebracht. De krant vermeldt nog dat de koningin en de prinses na een bezoek aan de bijna voltooide havenwerken zich “daarna aan het zeestrand nabij het dorp geruime tijd ophielden. De prinses vermaakte zich aldaar met het scheppen van zeewater in een kleine emmer. Misschien verklaart dit wel de sterke band met de oranjes de jaren erna. Koningin Emma kwam na deze bezoeken tot 1921 regelmatig in Spakenburg, Koningin Wilhelmina nam tijdens de watersnood in 1916 zelf een petekind aan, zie daarvoor ook het beeld bij de nieuwe haven. In later jaren heeft haar kleindochter prinses Beatrix de nieuwe haven heropend als jachthaven. Aanwezig waren daarbij ook haar kinderen. We kunnen dus bijna spreken van een koninklijke haven waar meerdere generaties Oranjes op cruciale punten aanwezig waren.

Na de aanleg ging het beter met Spakenburg, de visserij beleefde haar hoogte punt tot 209 schepen, een enorme vloot. Ook bracht de haven een nieuwe wijk in het dorp tot leven. Na jaren was er eindelijk ruimte om huizen te bouwen. Dit is wat we nu kennen als de havendijk. Vele huisjes verrezen hier en dat viel goed te zien met het borden project van deze straat. Er kwamen namelijk vele namen boven van mensen die geboren waren en als eerste eigenaar van een huis op de havendijk geboren waren tussen 1885 en 1890. Een stukje vooruitgang in de tijd dus.

Maar met de afsluitdijk kwam hier verandering in. De visserij verdween en de havens liepen leeg. Ik heb het nu van 1932 tot 1975. De schepen werden verdaan als oud vuil, alhoewel de schippers wel van hun schepen hielden. De armoede kwam tot de ratio en de schepen werden verkocht of gesloopt. Er werd door de Burgemeester in 1947 een verordening aan de havenmeester gegeven dat schepen niet in de nieuwe haven mochten worden gesloopt, maar indien afgedaan bij de werf van Zijl moesten worden afgemeerd en ten oosten van de haven mochten worden gesloopt. Dit gebeurde met het grootste gedeelte van de vloot. De schepen werden als oud vuil weggedaan en liggen daar tot op de dag van vandaag. Er word we eens gezegd Spakenburg heeft de grootste vloot botters van Nederland, ik zeg dan altijd: Alleen ze liggen niet in de haven maar aan de oostkant ernaast. De gemeente heeft nu een klein onderzoek gedaan naar deze wrakken, en er is opgemerkt dat het waarde heeft deze wrakken te behouden voor het nageslacht. Er hoeft daarvoor niet veel te worden gedaan, alleen zorgen dat ze onder water blijven liggen. Daarom is op sommige plekken in plan Zuiderzee de rietkraag iets teruggetrokken. Verder komt er waarschijnlijk bij de Zuiderzeehaven borden met informatie erop.

Conclusie:

Waarom behoud van de kade en de wrakken?

Ik zet mij op de vlakte in voor behoud van de nog enige overgebleven kademuur uit 1886 en de botterwrakken, maar waarom?

De kade heeft een verhaal op zich, u heeft dat in mijn verhaal kunnen horen dat de nieuwe haven een rol heeft gespeeld in de historie van het dorp. Daarom is het van belang dat komende generaties kunnen zien wat en hoe zaken zijn geweest. “De Zuiderzee heeft er nog tegenaan geklotst” melde iemand. Verder kan op deze plek een visserijmonument komen waar de oude vissers die op zee bleven kunnen worden herdacht, iemand schreef hier een voorstel over in de krant. Wie zijn verleden namelijk niet kent weet niet wat de toekomst brengt.

Dan de botterwrakken. Deze zijn van belang voor de landelijke geschiedenis. De schepen, botters aken en pluten die nu nog varen zullen de komende 100 jaar misschien wel verdwijnen, het is nog nooit anders geweest het is komen en gaan. Maar hier liggen complete verhalen te wachten om onderzocht te worden in de verre toekomst. Een stukje geschiedenis onder water, wat relatief niks kost om te behouden, en we hebben de foto’s nog.

Nu staat Spakenburg aan de vooravond van de aanleg en opening van weer een nieuwe haven. De naamgeving vind ik moet zo simpel zijn als de vorige havens die oude en nieuwe haven zijn genoemd, van mij part Oosterhaven of Zuidwal haven, Zuyderzee met een y is te chic voor het dorp.

Een groots project waar we weer van leren en waarmee dit dorp weer vooruit gaat. Zo zitten verleden heden en toekomst erg dicht bij elkaar. 

Dank u wel.

Hier het artikel.

een eilandje in het stille meer
de herfst waart er rond
tot ik er stond
als mannetje in de tijd, steeds weer

kijkend naar die dijk
zie ik geen lijk
een molen draaid er rond
tot bijna aan de grond

een eilandje in het water
vogels vliegen op en neer
naar dat eilandje in het meer
doeloos eilandje, daar was ik weer

een botter kruist er op en neer
telkens weer
zeilend naar de toekomst van weleer
telkens weer

kijkend van het eiland zie ik aan
een dorp, dat vooruit wil gaan
een dorp, in de tijd
die maar rustig slijt

Bij WSV de Eendracht is van oudsher de grootste bank. Rond de 30 mannen praten elke ochtend, middag en avond over de dorpse perikellen. Door plan Zuyderzee moest deze plek verdwijnen. Door toedoen van CAP-wethouder Rita van de Groep werd een nieuwe locatie gevonden op de plek van de oude werf van Zijl.

ReproWK en Pieter de Vos hebben voor deze nieuwe bank een bord gemaakt, op vrijdag 21 oktober wordt dit onthuld.

Enige link kan zijn Familie Nahuysen.

Dit zijn nog niet alle negatieven, er zijn nog meer.

Vanaf 1886 met de aanleg van de Nieuwe Haven werd de Havendijk langzaam bebouwd. De huisjes op de Havendijk waren veelal van hout, geplaatst boven en naast de 3 meter hoge dijk. De huizen en de houten afslag op de kop van de dijk waren niet bestand tegen de watervloed die op 13 en 14 januari 1916 vanuit de Zuiderzee kwam. De lessen die geleerd zijn van deze ramp zien we nu nog steeds terug in de afsluitdijk en de latere inpoldering van de Zuiderzee, nu het IJsselmeer en randmeren.

Afgelopen week is door de Geo Meetdienst de waterstand van 1916 uitgemeten op de huizen van de Havendijk, Oude Haven en havenzijde van de Hoekstraat. Er zijn peilstokken opgehangen met de markering erop vermeld. De bordjes hangen precies op 3,25 meter NAP, de hoogste waterstand in 1916. Tot op heden was alleen de onderkant van Koningin Wilhelmina’s jas (beeld bij de Nieuwe Haven) het meetpunt van de ramp in ons dorp. Nu is het duidelijker zichtbaar op de huizen. Ook op Museum Spakenburg is een markering aangebracht.

De bewoners van de Havendijk hebben het laatste jaar niet stil gezeten en hebben ook de historie van hun huizen vastgelegd op een bord. Deze borden zijn alleen zichtbaar tijdens de Visserijdagen elk jaar in september. De markering van de watersnood zal altijd zichtbaar zijn. Zo geeft een burgerinitiatief Spakenburgs cultuurerfgoed een gezicht.

De bordjes zijn door nieuwe vorm ontworpen en door ReproWK geprint.

Ten eerste dank aan de andere fotografen, de uitleg was duidelijk kort en snel, ik heb er zeker wat van opgestoken. Op deze pagina de foto’s, oordeel graag zelf en geef uw mening. Dank ook aan IJsselmeervogels voor de mogelijkheid om eens proef te draaien bij de voetbalfotografie.

Dreamlights is te vinden via www.dreamlights.nl deze site is door nieuwe vorm | productions

Foto’s gemaakt door de digitalestudio.nl



De Windroos is voor op een tafel in een boot, deze word erop geplakt en daarna gelakt.

De poster voor het kraamfeest is voor vrienden.

De poster voor de Visserijdag is sinds 4 jaar een leuke opdracht die elk jaar weer leuk is om te doen.

Een nieuwe huisstijl. Eindelijk naar tevredenheid. 4 kleuren opbouw en nee, geen CMYK.

Een frisse aanblik met naast de hoofdtoon blauw voor de belangerijkste sector fotografie, nu ook productie, video en grafisch.

Grafisch is terug te vinden in opmaak en poster design. Video is voor producties voor de DARP competitie die uitegzonden worden via of de Bunschoter, RTV Bunschoten en de LOS. Producties is voor kunst&cultuur of fotografie projecten.

Een strakke snelle lijn. De “V” van Vorm komt uit een oud Vossen-geslacht van Walcheren (idd ver familie) dat dit bij een gieterij als stempel of merk gebruikte.

Meer over nieuwe vorm en Pieter de Vos, klik hier.

Van de 9 inzenders heeft de jury dit verhaal tot winnaar gemaakt.

Dank en hulde aan Museum Spakenburg voor dit initiatief.

1886

fotograaf

 
Daar sta je dan,
stil en wachtend.
Wanneer?
Je roept, stil!
En neemt de schuif weg, houdt je adem in.
Een diepe zucht.
Een kijkje over de lens.
Het is gelukt,
alles is naar wens.

vrouwen

Daar sta je dan,
wachtend op een vlot.
Kijkend over het water,
naar de nieuwe trots.
In je zondags goed op vrijdag
Je denkt, je droomt,
het is gelukt,
alles is naar wens.

ontwerper/aannemers

Daar sta je dan,
een haven heb je gemaakt.
Naar beste kennis en kunnen,
met papier, met pen.
Een leven lang gewerkt.
Gekeken en berekend.
Je bent trots
Het is gelukt,
alles is naar wens

visser

Daar sta je dan,
vanmorgen nog op zee
Later op zoek naar de ree.
Een nieuw schip heb je net.
Het gaat goed.
Nu een nieuwe plek.
Het is gelukt,
alles is naar wens.

burgemeester

Daar sta je dan,
vader van ‘t volk.
De pijp in de zak.
Een strijd was het,
een haven in het land
Het is gelukt,
alles is naar wens.

wij, nu

Daar staan wij dan,
125 jaar later.
Met een nieuw plan.
Wachtend bij het water.
Een burgervader gaat weer staan,
trots en tevreden.
Van tros naar eendracht.
Wat is het dat ons wacht?
Het gaat zeker lukken,
dat is de wens.

2011

 
Pieter de Vos

Hier het item dat de LOS maakte over de uitreiking bij het museum.

Een pro bono project van: nieuwe vorm | productions | fotografie | video | grafisch

De bewoners van de Havendijk, Oude Haven en de havenzijde van de Hoekstraat hebben 6 maanden terug bedacht de geschiedenis van hun huizen vast te leggen.

Het idee is dat bij elke Visserijdag in Spakenbug, aan elk huis een bord vol historische feitjes komt te hangen. Al deze borden heb ik in de afgelopen maanden opgemaakt en zijn geprint bij ReproWK. Deze week was de uitreiking aan de bewoners. Hierboven een totaal overzicht van alle borden die gemaakt zijn, en 3 voorbeelden.

Hier de nieuwsvideo gemaakt in co-productie met RTV Bunschoten, film, interview Pieter de Vos, montage Jaap Bunk

Technisch

Het basis ontwerp is gemaakt in Illustrator en de foto’s zijn bewerkt/gerestaureerd in Photoshop, de opmaak in Indesign. Alles is geprint op 5mm formalux en gefreesd in kenmerkende vorm. Alles is voorzien van touwen voor ophangen aan de gevel. Tijdsbestek 6 maanden, totaal 43 uur werk. Meer dus op de Visserijdag op de eerste zaterdag in september, elk jaar.

Op 7 mei werd op het randmeer de Voorjaarsrace van de DARP competitie gevaren. Altijd al een mooie foto van een botter aan de muur gewild, koop dan ik het fotowinkeltje een mooie plaat van een platbodem.

Met Photoshop een foto terug brengen tot de simpelste vorm. Afstemming van wat wel, en wat niet vermelden. Kijk maar en herken.

Hier een film probeerseltje wat ik de komende maanden wil laten groeien tot een film van 5 minuten. Tilt shift is het kleiner voorstellen dan de werkelijkheid in film of foto. Kijk!

Ik ben in 2008 begonnen met onderzoek naar de noordkade van de Nieuwe Haven van Spakenburg. Tot september 2010 terug was voor mij duidelijk dat de kade uit 1886 was. De Gemeente Bunschoten melde na vragen door raadslid Rikkert Heinen  (CAP) over mijn zienswijze over dit onderwerp dat de kade uit de jaren 60 was. Een grondig onderzoek is overlegt in deze tijd, en ik heb kunnen aantonen dat het gelijk aan mijn kant was. De gemeente heeft dit ook kunnen bevestigen met verschillende stukken uit archieven en getuigenverklaringen. Nu wordt er door verschillende partijen voor behoud gegaan een nobel en goed doel, waar ik volledig achter sta.

Lees hier het stuk zoals verschenen bij de Historische Vereniging Bunscote ” De kade uit 1886  ”

“De rokerij van de vissen.”

Fotoduel exposeert.

Op 1 september 2010 gingen twee fotografen het
voormalige terrein van de Rokerij van Jan Muijs
op de Oostmaat in Spakenburg op om een fotoduel
te houden. De fotografen, beide rond de dertig
en dus nog niet levensmoe, gingen met een licht
gevaar voor eigen leven de voormalige rokerij
binnen om een uur lang los van elkaar dit gebouw
te fotograferen.

Het duel zat hem erin dat de fotografen hun werk
niet aan elkaar lieten zien, dit gebeurde pas na
twee maanden met een volledig afgedrukte en
bewerkte versie. Pieter de Vos heeft een serie
van 15 foto’s en Reinier Zijl een serie van 10.
Geheel verschillend van elkaar; de een mystiek,
de ander licht en open.

De Rokerij van Jan Muijs stond tot voor kort op
de nominatie om tot industrieel monument te
worden verheven, omdat de financi�le daadkracht
van gemeente en eigenaar niet toelatend was,
werd de rokerij eind september 2010 gesloopt.
Hiermee verdween op de Oostmaat in Spakenburg
een beeldbepalend pand dat al zichtbaar was toen
de zee nog zee was. Ook een belangrijk pand was
het in de geschiedenis van het dorp: in de jaren
�50 van de vorige eeuw gebouwd, was het een van
de grootste rokerijen van Nederland en heeft tot
het jaar 2000 dienst gedaan. De bouwstijl was
typisch naoorlogs en ook Spakenburgs. Een
zadeldak en hangen in het midden, daarboven over
het gehele oppervlakte een motzolder.

Op dit moment exposeren de fotografen Reinier
Zijl en Pieter de Vos op twee etages van Meander
Medisch Centrum, locatie de Lichtenberg, in
Amersfoort. Wilt u de verschillende inzichten
tussen de fotografen met eigen ogen zien? De
serie van de Vos is te zien op de begane grond
(vanaf de hoofdingang na het restaurant direct
linksaf), de serie van Zijl hangt precies
daaronder in het souterrain. De expositie is te
bewonderen tot eind mei.

Voor meer info kijk op www.reiniersfotografie.nl en www.nwevorm.nl

Ook te vinden via www.fotoexpositie.nl

=

Meer via www.dedarp.nl of te bestellen in fotowinkeltje

Op de Olympus zitten een paar tools om foto’s te maken met een bepaalde sfeer. De donkere randen tool heb ik bij deze foto gebruikt wat naar mijn mening een mooie sfeer opleverde, wel is het gevaar met deze tools dat ze te snel worden gebruikt. Uiteindelijk geld toch dat een goede foto zonder tools en Photoshop tot stand komt.

Foto’s te bestellen in fotowinkeltje

In Spakenburg is door het waterschap in het eerste decennium van het millennium een authentieke palendijk aangelegd. Een dankbaar object voor fotografie met het robuuste hout als rustgevende factor.

Voor de haven van Spakenburg sloeg met een kleine windkracht 3 een Flying Dutchman om, de reactie van de schipper is mooi om te zien, dit drieluik is om de drie stadia van omslaan te laten zien.
1. Nog te redden slag
2. Niet te houden
3. Toch om…

Je gaat fietsen door de polder met camera natuurlijk.. Even een paar plaatjes…..

Bekijk hier al de foto’s van dit project

Nadat de visserij is Spakenburg was verdwenen bleven de botters nutteloos achter.

Update 2012 Wrakken van Spakenburg, Tagrijn februari –> 2012 —> Nieuw!